Everyday is like Sunday

27 Μαΐου 2014 § 1 σχόλιο

newego_LARGE_t_1101_54349827_type12128

Αυτή η φάτσα. Του άλλου στα αριστερά.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας λυτρωτικός Αρμαγεδδώνας. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε μετά. Μερικές σκέψεις για τον Πειραιά που είναι –τι άλλο;- νικητής. Μην τις πάρετε και πολύ στα σοβαρά.

Το παράθυρο του σπιτιού μου βλέπει το εκλογικό κέντρο του Μώραλη. Σχεδόν μύριζα τα καπνογόνα που άναψαν μόλις ξεκίνησε τις επινίκιες δηλώσεις του ο Μαρινάκης. Ένα δυσοίωνο σύννεφο καπνού κάλυψε το δρόμο.  Κασκόλ, σημαίες, παπάκια να κορνάρουν. Το μυαλό μου πήγε στο Χαριτόπουλο, σε εκείνη τη βουβή πομπή του 1967 που κατευθυνόταν στο ξενοδοχείο «Castella» στη Βασιλέως Παύλου. Οι Ολυμπιακοί συγκεντρώθηκαν κάτω από το δωμάτιο του Μπούκοβι. Άναψαν αυτοσχέδιες δάδες με το «Φως» και  παρακαλούσαν τον αγαπημένο τους προπονητή να μην φύγει από την ομάδα.

«όταν βγήκε ο Μπούκοβι στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου να τους ησυχάσει με τον Λάντος δίπλα του, δάκρυσε κι αυτός και έκανε τους και τους μεγάλους να χτυπιούνται:

–          Πατέρα! Μη φεύγεις… Πατέρα μη! Μη φεύγεις!…»

Όλη την περασμένη εβδομάδα κυκλοφορούσαν φαντάσματα στην πόλη. Τα έβλεπες να παραμονεύουν σε κάθε γωνία, μέσα στις σκιές φέγγιζαν τα μάτια τους. Σε παρακολουθούσαν, έρχονταν πίσω σου, ένιωθες την ανάσα τους. Ήταν έτοιμα να σε πιάσουν από το σβέρκο, να σε δαγκώσουν τόσο βαθιά και να σε αφήσουν εκεί, στον τόπο.

Ο πρώτος αγαπημένος μου παίκτης ήταν ο Ντέταρι. Απ’ ό,τι θυμάμαι  έπρεπε να είναι ο αγαπημένος μου παίκτης. Το όνομα του πρέπει να ήταν το πρώτο όνομα ξένου ανθρώπου που μάθαινα στη ζωή μου. Ακόμα θυμάμαι τους πελάτες στη Φοντάνα να λένε το όνομα του σε κάθε τέταρτη φράση. Να το λένε με ιερό πάθος, να πλημμυρίζει το στόμα τους από αυτό. Στην πέμπτη φράση γύριζαν προς το μέρος μου, «ποιος είναι ο αγαπημένος παίκτης; Ο Ντέταρι θα λες».

Μου άρεσε όμως και ο Λεμονής. Άκουγα τον σπίκερ να λέει το όνομα του στο ραδιόφωνο και γελούσα. Τις Κυριακές παίρναμε το αυτοκίνητο οικογενειακώς και πηγαίναμε βόλτα στη Γλυφάδα. Αγοράζαμε τυρόπιτες, παρκάραμε κάπου όμορφα και ο πατέρας μου έβαζε «μικρόφωνο στα γήπεδα».

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια ο Πειραιάς είναι το κέντρο της παράλυσης. Βρίσκεται σε αφασία. Οι εκλογές το απέδειξαν. Το είχαν αποδείξει και αρκετές προηγούμενες. Το σημερινό «φαινόμενο Μαρινάκη» δεν μπορεί να λογίζεται ως τέτοιο. Θα μπορούσε να είχε συμβεί στην πόλη πριν από δέκα δεκαπέντε χρόνια, όταν κερδάγανε ο Ολυμπιακός, το Αιγάλεω και ο δικομματισμός. Δεν συνέβη, επειδή τότε υπήρχαν διάφοροι τύποι με φαλάκρα και γυαλιά Θεόδωρου Τσουκάτου να μαζεύουν επιμελώς τα πεσμένα φύλλα συκής, πριν τα δει κάνα μάτι και γίνουμε βούκινο. Όταν σώθηκαν τα προσχήματα, σώθηκε και η προθυμία. Κανείς δεν καθαρίζει τα ξένα σκατά για την ψυχή της μάνας του.

Το δίλημμα μεταξύ ενός ακροδεξιού δημάρχου και ενός θρασύτατου εφοπλιστή που παίζει με τα πιο έμπιστα νευρόσπαστά του δεν ήταν δίλημμα. Ήταν όλα αυτά που αδυνατούν να αποδείξουν και να εξηγήσουν οι εκλογές. Ήταν όλοι οι λόγοι για τους οποίους γίνεται προβληματική μια δημοκρατία που αγιοποιεί τα κουρτινάκια και τις κάλπες και μετά για τέσσερα χρόνια εξαφανίζεται. Ήταν όλα αυτά τα φαντάσματα που παραμονεύουν στις γωνίες και αφήνουν την ανάσα τους πάνω σου. Προφανώς αντιστάσεις υπήρξαν. Αλλά αν βγαίνει ένα βέβαιο συμπέρασμα από αυτήν την ιστορία είναι ότι οι αντιστάσεις μας αποδείχθηκαν τόσο λειψές, που η πόλη αλώθηκε απόλυτα και εύκολα από τους πνευματικούς του Φαήλου και τους φεουδάρχες.

Το 1997 παίρναμε το πρωτάθλημα μετά από άπειρα χρόνια. Τελευταία αγωνιστική με Καβάλα, 6-1 ή κάπου τόσο. Έβλεπα τους αγώνες σε ένα σουβλατζίδικό στον Προφήτη Ηλία, πάνω στη στροφή όπου η Νέστορος σβήνει στην Ελ. Βενιζέλου. Αγόραζα συνήθως αναψυκτικό και καθόμουν σε μια γωνία. Για εκείνο το παιχνίδι δεν είχα βρει θέση. Ένα ζευγάρι μεταναστών έκανε την ίδια ώρα το γλέντι του γάμου του. Ένα ζεστό και εγκάρδιο γλέντι. Από αυτά που θες να έχεις στη ζωή σου. Από αυτά που θες να χαρίσεις στους φίλους σου. Θυμάμαι την κοπέλα που φορούσε το νυφικό της μέσα στο σουβλατζίδικο. Θυμάμαι όλους να τσουγκρίζουν συνέχεια τα ποτήρια τους. Θυμάμαι μόνο χαρά. Στεκόμουν όρθιος. Με τύλιγε η ομορφιά των άγνωστων γειτόνων μου.  Το ένα μάτι μου ήταν στο τραπέζι, το άλλο στην τηλεόραση. Κάπου στο 3-0 κουράστηκα να είμαι όρθιος και γύρισα σπίτι.

Η «γαύρικη» αλαζονεία πλέχτηκε στον ίδιο αργαλειό με την νεοελληνική αλαζονεία. Την ίδια ούγια είχαν το καθεστώς του Ολυμπιακού και το καθεστώς της πάρτης μας. Έγιναν ταυτόσημα με τον κυνισμό και την αμετροέπεια. Η «γαυροσύνη» συνοψίστηκε πετυχημένα στις διοικητικές πρακτικές του Σωκράτη Κόκκαλη. Σωματοποιήθηκε στη φυσική παρουσία του Γιώργου Ανατολάκη και του Βασίλη Τοροσίδη, στην στάση του σώματός τους μέσα στο γήπεδο, στο ύφος τους, στον αέρα τους. Εκφράστηκε με ένα χυδαίο και εκκωφαντικό «γιατί μπορώ». Πρώτης ποιότητας χώμα για να πέσει πάνω του η χρυσαυγήτικη κοπριά.

Κάθε γκολ έκρυβε κάτι από πίσω, κάτι που γιγαντωνόταν με τα χρόνια, γινόταν μοχθηρό και αποκρουστικό. Για κάθε κούρσα του Τζόρτζεβιτς, υπήρχε και μία ηγεμονική ομιλία του Κόκκαλη. Για κάθε κραυγή, υπήρχε ένα no politica στις κερκίδες του Καραϊσκάκη. Για κάθε κλείσιμο του λαιμού μου, υπήρχε ένα τέτοιο πρωτοσέλιδο. Από αυτό το αμπέλι μην περιμένεις κρασί της προκοπής. Εξάλλου, αυτό που βγάζει, χρειάστηκε πολλές φορές να το νερώσεις. Καλύτερα να ψωνίζεις από τα Lidl.  Το πρόσχημα του Ολυμπιακού έφερε ένα εφοπλιστή να κάνει κουμάντο σε ένα λιμάνι. Έφερε έναν εφοπλιστή που θα  κάνει χαρούμενα τα παιδιά των Πειραιωτών. Πιθανόν με τον ίδιο τρόπο που τα παιδιά των Ολυμπιακών πηγαίνουν περήφανα κάθε Δευτέρα στο σχολείο. Είναι ο τρόπος που χωράει μόνο έναν, μόνο αυτόν που μπορεί.

Στο επόμενο παιχνίδι, σε κάθε επόμενο παιχνίδι θα με πνίγει ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη, ο Πειραιά του Μαρινάκη, οι αντ’ αυτού του Μαρινάκη. Ελπίζω μόνο σε ένα εγκάρδιο και ζεστό γλέντι για να ξεκουράζω κάπου τα μάτια μου.

Advertisements

Tagged: , , , ,

§ One Response to Everyday is like Sunday

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Everyday is like Sunday at Οι πτησεις του Μπεργκαμπ.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: