Οι δυο Πορτογάλοι

24 Ιουνίου 2014 § 2 Σχόλια

Το 2003 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αγόρασε από την Σπόρτινγκ Λισσαβόνας έναν νεαρό πλάγιο επιθετικό που θα γινόταν μια μέρα πολύ σπουδαίος. Τελικά έγινε ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Εκτιμώντας ως επιτυχή, προφανώς, την κίνησή τους, εκεί στο Μάντσεστερ αποφάσισαν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Έτσι, το 2007, αγόρασαν από την Σπόρτινγκ Λισσαβόνας άλλον έναν νεαρό πλάγιο επιθετικό που θα γινόταν κι αυτός μια μέρα πολύ σπουδαίος. Τελικά έγινε ο Νάνι.

Στην αρχή ήταν εντυπωσιακός, με φοβερή δουλειά στην δεξιά πλευρά δημιουργούσε συνεχώς καταστάσεις αλλά από ένα σημείο και μετά, τα τελευταία περίπου δυο χρόνια, για άγνωστο λίγο, η απόδοσή του άρχισε πέφτει με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πλέον κάποιος πολύ συγκεκριμένος λόγος ώστε να θεωρείται καλύτερος, ας πούμε, για την χαρά της υπερβολής, από τον Κάρλος Ζέκα. Οι δυο πορτογάλοι, Κριστιάνο και Νάνι, συνυπήρξαν μια διετία στο Όλντ Τράφορντ και συνυπάρχουν ακόμα, από το 2006, στην εθνική τους ομάδα, αγωνιζόμενοι συνήθως ως δυο από τους τρεις της επίθεσης της Πορτογαλίας. Θα έλεγε κανείς ότι η κοινή τους πορεία θα ήταν αρκετή ώστε να κάνουνε ακόμα και παρέα. Και για να πω την αλήθεια δεν έχω ιδέα αν κάνουνε, αν κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο ή αν ανταλλάζουν σαμπουάν στα αποδυτήρια.

Αυτό που ξέρω είναι ότι έχω δει αμέτρητες φορές τον έναν (Κριστιάνο) να φωνάζει στον άλλον (Νάνι) μέσα στο γήπεδο. Τόση φωνή δεν νομίζω ότι έχω προσέξει ποτέ άλλοτε από συμπαίκτη σε συμπαίκτη. Γκρίνια και παράπονα του στιλ «έπρεπε να μου είχες δώσει πάσα», «έπρεπε να είχες κάνει κάτι καλύτερο», «έπρεπε να μην είχες γεννηθεί ποτέ για να μην αναγκάζομαι να αγωνίζομαι με την ασχημόφατσά σου».

Στο παιχνίδι της Πορτογαλίας με τις ΗΠΑ ο Νάνι ήταν ίσως ο καλύτερης της ομάδας του. Παράδοξο, αν θυμηθούμε την θλιβερή χρονιά του στο Μάντσεστερ και γενικώς τις θλιβερές του εμφανίσεις όλες τις τελευταίες φορές που τον έχουμε δει να αγωνίζεται. Αλλά με τους αμερικάνους ήταν μια χαρά, ο μόνος που κουνιόταν με έναν σκοπό στον άκεφο θίασο που ονομάζεται εθνική Πορτογαλίας. Στο γκολ με το οποίο ανοίγει το σκορ, όλη η ομάδα πανηγυρίζει μαζί του – ο Κριστιάνο χώρια. Αυτό βέβαια είναι κλασικό. Ο εγωισμός του δεν του επιτρέπει να συμμετέχει σε ομαδικές εκδηλώσεις χαράς, αν το κέντρο του ενδιαφέροντος δεν είναι η αφεντιά του. Το ίδιο έχει συμβεί πολλές φορές και με την Ρεάλ, όταν δεν έχει θεωρήσει απαραίτητο να δώσει τα καθιερωμένα συγχαρητήρια σε κάποιον συμπαίκτη του που μόλις σκόραρε.

Προφανώς η συμπεριφορά αυτή αποτυπώνεται και στην εικόνα του παιχνιδιού του: στο κρισιμότατο ματς με τις ΗΠΑ, ήταν προκλητικά αδιάφορος – πιστώνεται την εξαιρετική σέντρα στην φάση της ισοφάρισης αλλά την περισσότερη ώρα η ομάδα του ήταν σαν να έπαιζε με παίκτη λιγότερο. Οι στιγμές που ήταν κάπως πιο ενεργητικός ήταν (α) όταν ετοιμαζόταν να εκτελέσει κάποιο φάουλ και (β) όταν φώναζε στον Νάνι. Τις περισσότερες φορές δεν είχε δίκιο.

Επί τη ευκαιρία θυμηθήκαμε μια φορά που ο Ρονάλντο είχε δίκιο (!) και την ανασύραμε από το βάθος του χρόνου, όσο κι αν φροντίζουμε να μην τον δικαιώνουμε ποτέ. Είναι μια φορά που το σίριαλ «Κριστιάνο κράζει Νάνι» είχε απόλυτο λόγο ύπαρξης και ήταν, τελικά, εξαιρετικά αστείο καθώς λίγα πράγματα σ’ αυτόν τον κόσμο έχουν μείνει που να μας διασκεδάζουν τόσο όσο οι γκάφες των Πορτογάλων. Από ένα παλιό παιχνίδι με την Ισπανία, λοιπόν, πώς ο Νάνι καταστρέφει τα χαϊλάιτ του συμπαίκτη του:

Advertisements

Tagged: , , , ,

§ 2 Responses to Οι δυο Πορτογάλοι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Οι δυο Πορτογάλοι at Οι πτησεις του Μπεργκαμπ.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: