Μίνι έρευνα: μεγαλώνουν ποτέ τα παιδιά;

30 Ιουνίου 2015 § Σχολιάστε

Πόσο πιθανό είναι μια καλή εθνική ελπίδων να εξελιχθεί σε μια καλή εθνική ανδρών;

Αν δεν συμμετέχει η δική μας εθνική (αλλά καμιά φορά ακόμα κι αν συμμετέχει) οι διοργανώσεις των μικρών ηλικιών (παίδων, εφήβων, ελπίδων κτλπ) περνάνε στα ψιλά γράμματα και σπανίως παίρνουμε είδηση ακόμα και ότι συμβαίνουν. Καλή ώρα, αν δεν το ακούσατε κάπου, η εθνική Σερβίας μόλις κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 που έγινε στα γήπεδα της Νέας Ζηλανδίας. Συνέβη, δε, το εξής απίθανο: τα τέσσερα παιχνίδια που έδωσαν οι Σέρβοι στη νοκ άουτ φάση τελείωσαν όλα ισόπαλα, με τους μετέπειτα πρωταθλητές να επιβιώνουν σε τέσσερις συνεχόμενες παρατάσεις. Μετά τον τελικό με τη Βραζιλία, ο προπονητής της Σερβίας Βέλικο Παούνοβιτς είπε το εξής: «σας λέω ότι σε αυτή τη γενιά υπάρχουν πολλοί καλοί παίκτες και ότι στα επόμενα δέκα χρόνια θα αγωνιστούν στα σημαντικότερα παιχνίδια του κόσμου». Ευχαριστούμε για την πάσα Βέλικο, καθώς αυτό ακριβώς αναρωτιόμαστε: πόσο συχνά καταφέρνουν οι καλές φουρνιές των μικρών εθνικών ομάδων να πρωταγωνιστήσουν σε επίπεδο ανδρών;

Κάναμε μια μίνι έρευνα στα Παγκόσμια Κύπελλα U-20 από το 1990 και μέχρι το 2007 (τα επόμενα δεν έχουν δώσει ακόμα καρπούς οπότε δεν κρίναμε σκόπιμο να ασχοληθούμε) και καταλήξαμε σε μερικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Πάμε όμως για αρχή να δούμε τι έγινε σε καθεμία από αυτές τις διοργανώσεις, σημειώνοντας στο μπλοκάκι μας πρόσωπα και καταστάσεις από την ιστορία του σύγχρονου ποδοσφαίρου στην ανήλικη εκδοχή του:

Το 1991 η Πορτογαλία κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο (το δεύτερο συνεχόμενο) και στη σύνθεσή της έχει τον Φίγκο, τον Ρούι Κόστα, τον Καπούσο, τον Χόρχε Κόστα και τον μυθικό Αμπέλ Ξαβιέ, στο σύνολο πέντε παίκτες από την ομάδα που έπαιξε ημιτελικό στο Euro του 2000 – εκείνο το ματς με τους γάλλους, αν θυμάστε, που καθιστά μυθικό τον Αμπέλ Ξαβιέ. Στον τελικό νίκησε την Βραζιλία με την οποία αγωνιζόταν ο Ρομπέρτο Κάρλος και κανένας άλλος ιδιαιτέρως αναγνωρίσιμος. Τα ρόστερ της Σοβιετικής Ένωσης και της Αυστραλίας, των ομάδων, δηλαδή, που έπαιξαν στον μικρό τελικό, δεν χρειάζεται να μας απασχολήσουν.

Το 1993 η Βραζιλία κάνει περίπατο και κατακτά την πρώτη θέση αλλά οι μοναδικοί που χτυπάνε κάποιο καμπανάκι στη μνήμη μας είναι ο Ντίντα και ο Μάριο Ζαρντέλ. Δεν υπήρχε, δηλαδή, ανάλογη συνέχεια για εκείνη την ομάδα. Αντίστοιχα, από την φιναλίστ, τότε, Γκάνα, ξεχωρίζουμε μόνο τον Σάμουελ Κουφούρ. Τρίτη ήταν η Αγγλία αλλά από το ρόστερ της εκείνο έπαιξαν αργότερα στην ανδρών μόνο οι Νικ Μπάρμπι (κάτι λίγο βέβαια) και, ναι κυρίες και κύριοι, ο Νίκι Μπατ. Τέταρτη, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ήταν η Αυστραλία, χωρίς όμως και πάλι κάποιον παίκτη που να έκανε αργότερα αισθητή την παρουσία του. Αντε μόνο ο Κρέιγκ Μουρ.

Το 1995 Παγκόσμια Πρωταθλήτρια είναι η Αργεντινή του Χουάν Πάμπλο Σορίν και διάφορων άλλων που δεν μας απασχόλησαν ποτέ. Μια γενιά που χάθηκε νωρίς. Δεύτερη η Βραζιλία του Ζε Ελίας και του Ντενίλσον, ο οποίος ήταν και ο μόνος εκείνου του ρόστερ που βρέθηκε στην κορυφή του κόσμου το 2002 και στο δεύτερο σκαλοπάτι το 1998. Ολοι οι υπόλοιποι κάπου λοξοδρόμησαν. Τρίτη η Πορτογαλία του Νούνο Γκόμες και τέταρτη η Ισπανία των Ραούλ, Μοριέντες, Σαλγάδο, Ντε Λα Πένια και Ετσεμπερία – μια καλή φουρνιά, δηλαδή, ανεξάρτητα από το αν δεν έφτασε ποτέ πολύ ψηλά σε επίπεδο εθνικής ομάδας.

Το 1997 νικήτρια είναι και πάλι η Αργεντινή με μια πολύ καλή ομάδα: Ρικέλμε, Αϊμάρ, Σάμουελ και Καμπιάσο, μια γενιά όμως που κι αυτή σε επίπεδο εθνικής ανδρών έμεινε στο να ‘χαμε να λέγαμε. Δεύτερη η Ουρουγουάη του Μαρσέλο Ζαλαγιέτα, τρίτη η Ιρλανδία του Ντάμιεν Νταφ και τέταρτη η Γκάνα του Στεφάν Άπια. Καμία εκ των τριών χωρών δεν γνώρισε κάποια ιδιαίτερη επιτυχία αργότερα με τα τότε ταλέντα της. Η Ουρουγουάη μάλιστα είχε αποκλείσει στα προημιτελικά τη Γαλλία των Ανρί, Τρεζεκέ, Ανελκά, Σανιά και Γκαλάς. Στον ίδιο γύρο η Ιρλανδία είχε πετάξει έξω τους Ισπανούς που διέθεταν τότε τη μισή Βαλένθια που τρία χρόνια αργότερα θα έφτανε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ: Ανγκούλο, Φαρινός, Ζεράρντ, Αλμπέλδα.

Το 1999 είναι η σειρά της Ισπανίας: Τσάβι, Κασίγιας, (Μπακέρο, Μαρτσένα, Γιέστε), και μετά το χάος. Ας πούμε ότι ήταν, όμως, η βάση για ό,τι ακολούθησε. Στον τελικό κέρδισε την Ιαπωνία (;) για την οποία δεν έχουμε να πούμε απολύτως τίποτα. Τρίτο το Μάλι του Κεϊτά και των διάφορων Ντιαρά και τέταρτη η Ουρουγουάη που είχε στη σύνθεσή της, ναι, σωστά μαντέψατε, τον Ντιέγκο Φορλάν. Κανέναν, όμως, από τους υπόλοιπους που μάθαμε τα χρόνια που ακολούθησαν, οι οποίοι τότε ήταν λιγάκι νεότεροι. Στους οκτώ είχε σταματήσει η Βραζιλία του Ροναλντίνιο.

Το 2001 έχουμε ξανά πρωταθλήτρια την Αργεντινή. Είναι η γενιά του Σαβιόλα, του Μάξι Ροντρίγκες, του Κολοτσίνι και του Ντ’Αλεσάντρο – προπονητής ο Χοσέ Πέκερμαν βεβαίως βεβαίως. Η γενιά αυτή δεν μεγάλωσε ποτέ. Στον τελικό κέρδισαν την Γκάνα του Εσιέν, του Ντέρεκ Μπόατενγκ, του Μουντάρι, του Πάντσιλ, του Μενσά. Δεν είναι ότι οι Γκανέζοι κατέκτησαν κανένα Μουντιάλ αλλά η αλήθεια είναι ότι η γενιά αυτή άφησε το στίγμα της, δεδομένων των αναλογιών. Τρίτη ήταν η Αίγυπτος και τέταρτη η Παραγουάη, με ποδοσφαιριστές που δεν μας θυμίζουν τίποτα. Πάλι στους οκτώ έφυγαν οι βραζιλιάνοι του Κακά και του Ζούλιο Μπαπτίστα. Στους οκτώ αποκλείστηκε και η Ολλανδία κι ας είχε τον Ρόμπεν και τον Φαν Ντερ Φάαρτ και τον Χούντελαρ και τον Χάιτινχα.

Το 2003 είναι πάλι η σειρά της Βραζιλίας με τους Ντουντού, Κλέμπερ και Φερναντίνιο. Χαμένη γενιά, δεν το συζητάμε καν. Οπως και η δευτεραθλήτρια Ισπανία, στην οποία συναντάμε διάφορα ντεμί γνωστά ονόματα γύρω από αυτό του Αντρές Ινιέστα (και του Βιτόλο). Πανάγνωστοι στην πλειονότητά τους και οι τρίτοι Κολομβιανοί. Πιο ενδιαφέρον έχει η περίπτωση της τέταρτης Αργεντινής: η γενιά του 2003 αποτελείτο από σημερινούς 30άρηδες και θα περίμενε κανείς ότι στο ρόστερ εκείνο θα βρίσκαμε αρκετούς από αυτούς που πέρυσι του καλοκαίρι έφτασαν στον τελικό του Μουντιάλ. Αλλά όχι. Μόνο ο Μασεράνο και ο Ζαμπαλέτα. Περισσότερες λεπτομέρειες για αυτό αμέσως μετά.

Το 2005, λοιπόν, πρωταθλήτρια είναι και πάλι η Αργεντινή (έλεος δηλαδή) και έχει ξανά τον Ζαμπαλέτα στη σύνθεσή της (απόδειξη ότι η ηλικία του είναι ένας πολύπλοκος γρίφος) αλλά και τους Μέσι, Αγκουέρο, Γκάγκο, Γκαράι και Μπίλια. Μιλάμε δηλαδή για μια γενιά που αργότερα κατάφερε να πρωταγωνιστήσει και σε επίπεδο ανδρών. Ενα μέρος της έστω. Στον τελικό κέρδισε την Νιγηρία του Τζον Ομπι Μίλελ και κανενός άλλου ενώ τρίτη ήταν η Βραζιλία με παίκτες που σήμερα παίζουν στην Τουρκία, στην Αραβία ή στην καλύτερη περίπτωση στο βραζιλιάνικο πρωτάθλημα. Για το Μαρόκο που ήταν τέταρτο δεν έχουμε να κάνουμε κανένα σχόλιο.

Το 2007, καμία έκπληξη, πρωταθλήτρια η Αργεντινή. Με τον Ρομέρο στο τέρμα, τον Φάσιο, τον Μπανέγκα, τον Αγκουέρο ξανά, τον Ανχελ ντι Μαρία. Κι άλλοι παίκτες, δηλαδή, που προχώρησαν στην πρώτη ομάδα και έφτασαν σε πρωταγωνιστικό επίπεδο σε μεγάλες διοργανώσεις. Οι Τσέχοι ήταν δεύτεροι με μια ομάδα που πρόλαβε και χάθηκε μέσα σε λίγα χρόνια. Δεν ισχύει το ίδιο και για την Χιλή που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Ποιοι έπαιζαν τότε; Ο Βιντάλ και ο Σάντσες, ο Ίσλα κι ο Μεδέλ. Τους καμαρώνουμε σήμερα στην πολύ ωραία εθνική ανδρών της χώρας τους. Τέταρτη η Αυστρία με ένα ρόστερ γεμάτο άγνωστες λέξεις, η οποία όμως στους οχτώ απέκλεισε την Ισπανία του Πικέ, του Μάτα, του Χάβι Μαρτίνεθ, του Καπέλ, του Μάριο Σουάρες, (του Τόνι Κάλβο) και του Χάβι Γκαρθία. Άκλαυτοι πήγαν και οι βραζιλιάνοι Νταβίντ Λουίς, Γουίλιαν, Μαρσέλο, Πάτο, Ζο, Λουίς Αντριάνο.

Συμπεράσματα:

  • Οι διεθνείς στις εθνικές U-20 ακόμα κι αν κατακτήσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν αποκλείεται καθόλου να μην φορέσουν καν την φανέλα της εθνικής ανδρών. Οι περιπτώσεις στις οποίες συνέβη αυτό είναι πολύ περισσότερες από όσες δεν συνέβη.
  • Φουρνιές παικτών που συνυπάρχουν στις μικρές εθνικές και που δεν καταφέρνουν να διακριθούν δεν πρέπει να θεωρούνται χαμένες καθώς είναι πολλές οι φορές που βρίσκουν τον ρυθμό τους μεγαλώνοντας.
  • Δεν συναντήσαμε πουθενά την εθνική Γερμανίας. Ναι, είναι αλήθεια. Ούτε την εθνική Ιταλίας. Ελάχιστη δόση Γάλλων και μικρή δόση Ισπανών. Των τεσσάρων, δηλαδή, ομάδων, με τις περισσότερες διακρίσεις σε επίπεδο ανδρών στην Ευρώπη.
  • Αργεντινή και Βραζιλία κάνουν θραύση στα παγκόσμια U-20. Αυτό ως ένα βαθμό συμβαίνει και επειδή είναι πάντα εκεί, σε αντίθεση με πολλές ευρωπαϊκές χώρες που έχουν ισχυρό ανταγωνισμό για προκριθούν.
  • Πολλά από αυτά συμπεράσματα είναι προβληματικά γιατί αν παράλληλα εξετάζαμε και τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά ή νοτιοαμερικάνικα πρωταθλήματα καθώς και τις διοργανώσεις των λίγο μικρότερων ή των λίγο μεγαλύτερων ηλικιών θα βλέπαμε ότι όλο και περισσότερες γενιές που διακρίθηκαν στα μικράτα τους κατάφεραν να συνεχίσουν την επιτυχημένη πορεία τους μεγαλώνοντας. Αλλά μιας και το παράδειγμα της Σερβίας ήταν το παγκόσμιο U-20, σταθήκαμε αποκλειστικά στη συγκεκριμένη διοργάνωση.
  • Ειδικότερα για την εθνική Σερβίας: το φετινό παγκόσμιο κύπελλο είναι συνέχεια του θριάμβου αυτής περίπου της ομάδας στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2013. Άρα, δεν μπορεί, κάτι καλό θα υπάρχει σε αυτή τη γενιά.
  • Η εθνική Ελλάδας έχει πολλές συμμετοχές και αρκετές διακρίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά σε παγκόσμια U-20 έχει παίξει μόλις μια φορά, προ διετίας, στην Τουρκία. Έτσι, για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι περάσαμε ως πρώτοι από τον όμιλο και εν συνεχεία αποκλειστήκαμε από το Ουζμπεκιστάν.
  • Ολα αυτά βέβαια έχουν και μια άλλη ανάγνωση. Σκεφτείτε ένα παιδί στα 19 του που παίζει μπάλα, εκπροσωπεί την εθνική του, αγωνίζεται σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, το κατακτά, έχει όλο το μέλλον μπροστά του αλλά. Αλλά κάτι δεν πάει καλά γιατί συχνά κάτι δεν πάει καλά και καταλήγει να παίζει κάπου ξεχασμένος – σκεφτείτε, δηλαδή, ένα παιδί που δεν μεγάλωσε.
Advertisements

Tagged: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Μίνι έρευνα: μεγαλώνουν ποτέ τα παιδιά; at Οι πτησεις του Μπεργκαμπ.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: