Οι εφτά πιο επικές πρεμιέρες του θρύλου στο Τσάμπιονς Λιγκ

15 Σεπτεμβρίου 2015 § Σχολιάστε

anatolakis

Μερικά «σεντονάτα» ματς που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Γιατί εφτά; Ελάτε τώρα, μην κάνετε πώς δεν καταλαβαίνετε.

Με έναν πολύ πρόχειρο υπολογισμό, φέτος πρέπει να είναι η 17η φορά που ο Ολυμπιακός συμμετέχει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Μπορεί να κάνω και λάθος, ‘σχωράτε με. Μία πάνω, μία κάτω δεν θα τα χαλάσουμε εκεί.  Παρόλα αυτά, η μνήμη μου είναι αρκετά δυνατή και θυμάται όλα τα παιχνίδια που έχει δώσει ο Ολυμπιακός. Και τα καλά και τα αδιάφορα και τα πολύ άσχημα και τα πολύ πολύ άσχημα. Αυτό όμως που δεν θυμάμαι είναι πρεμιέρα σαν τη φετινή. Ίσως γιατί ποτέ να μην έτυχε να αντιμετωπίσουμε τόσο ισχυρό αντίπαλο. Με ένα κάπως ασαφές και θολό κριτήριο «επικότητας», κατατάξαμε τις εφτά πιο χαρακτηριστικές πρεμιέρες (προσοχή, ακολουθεί συνωστισμός κλισέ) των ερυθρολεύκων στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Μακάρι να μη χρειαστεί να την αλλάξουμε το βράδυ της Τετάρτης ή να χρειαστεί να την αλλάξουμε μόνο για καλό. Αλλά πώς θα γίνει το κάλο; Πλάκα κάνουμε τώρα;

 7. Ολυμπιακός – Βαλένθια 2-4 |2006

Δεύτερη χρονιά του Σόλιντ. Για την πρώτη τα λέμε και παρακάτω. Οι μεταγραφές έχουν ολοκληρωθεί από τον Απρίλιο. Ο Νέρι φαίνεται να είναι σε δαιμονιώδη φόρμα. Δεν χρειάζεται και πολύ, το σύνθημα δίνεται και βρίσκει τη θέση του στα αθλητικά πρωτοσέλιδα και στην άλλη άκρη των τηλεφωνικών γραμμών των ραδιοφώνων: δεν φοβόμαστε κανέναν, το Καραϊσκάκη θα γίνει κάστρο ξανά. Και έγινε. Απλώς το άλωσαν για πλάκα ο Βίγια και ο Μοριέντες. Θέλαμε αλλά δεν μπορούσαμε είναι η ιστορία του ματς. Ήθελε ο Νέρι, ήθελε ο Ριβάλντο, δεν μπορούσε ο Γιώργαρος ο Ανατολάκης, δεν μπορούσε ο Ντομί, που ούτε σκίουρο δεν τρόμαζε, δεν μπορούσε ο Ουαντού. Αν δεν θυμάστε αυτόν τον τελευταίο, είναι λογικό. Το δικό του κεφάλι έκοψε η ερυθρόλευκη γκιλοτίνα το ίδιο κιόλας βράδυ. Ο Μαροκινός οδηγήθηκε αρχικά στα βάθη του ερυθρόλευκου πάγκου και μέσα σε έξι μήνες στην πόρτα της εξόδου. Με ή χωρίς Ουαντού στα στόπερ, αυτή ήταν η χειρότερη χρονιά του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ. Τερμάτισε τελευταίος στον όμιλο, χωρίς νίκη, συγκεντρώνοντας μόλις 3 βαθμούς.

6. Ολυμπιακός- Πόρτο 1-0 |1997

Πέρα από το άγχος της πρεμιέρας, υπήρχε και το άγχος της πρώτης φοράς. Πότε μπαίνουν οι παίκτες; Πώς στήνονται στη σέντρα; Το σεντόνι βγαίνει μετά από αυτούς ή πριν; Θα το κουνήσουν με πάθος τα πιτσιρίκια ή θα γίνουμε ρεζίλι πανευρωπαϊκά; Αυτό που ακούω είναι ο ύμνος; Πρώτη φορά ήταν, δεν ξέραμε. Σαν τους Πασόκους υπουργούς που πήγαιναν το ‘80 στα επίσημα δείπνα στις Βρυξέλλες, με μοναδική εμπειρία τα ούζα στα γαριδάδικα της Αγ. Βαρβάρας. Με αβυσσαλέα άγνοια και απροσδιόριστους στόχους κατεβήκαμε για το πρώτο ματς στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ποιο θα ήταν καλό αποτέλεσμα; Η νίκη φυσικά. Αλλά και η ισοπαλία δεν ακουγόταν άσχημη. Η ήττα; Αναλόγως της εμφάνισης. Τα κριτήρια ήταν θολά. Πώς να ορίσεις την επιτυχία, όταν έχεις φάει μια δεκαετία παίζοντας με κάτι Τσερνομόρετς και Μάριμπορ και στον πρώτο στοιχειωδώς σοβαρό αντίπαλο πελάγωνες; Ή μπορεί και να την ορίζαμε και απλώς εγώ να μη θυμάμαι καλά. Το ρόστερ ήταν συμπαθές όμως θα θέλαμε, έτσι σαν τιμής ένεκεν για τα πέτρινα χρόνια, να φέρναμε και τον Κρίστενσεν ή το Γιοσκόβιακ, να έμπαινε για δέκα λεπτά ο μακαρίτης Φούνες. Οι πιο καυλάντηδες αναπολούσαν τον Κρεμενλίεφ. Στο 7ο λεπτό ο Γιαννακόπουλος πετυχαίνει ένα από τα ομορφότερα γκολ που έχει βάλει στην καριέρα του. Τόλμησε και τον δικαίωσε η τύχη. Ο Γιαννακόπουλος του 97 ήταν απλώς γρήγορος. Καλά τελειώματα δεν είχε, ούτε ιδιαίτερη τεχνική. Άσε που δίπλα του ακριβώς έτρεχε ολομόναχος ο Γεωργάτος. Ε ρε, και να την έστελνε στα περιστέρια. Αλλά είπαμε, γενναιόδωρη η τύχη. Μετά έκανε τέσσερις πέντε εκτινάξεις αυτοθυσίας ο Τοχούρογλου και κρατήσαμε το μηδέν. Τα φάγαμε μαζεμένα στα επόμενα παιχνίδια.

5. Ντεμπορτίβο Λα Κορούνια- Ολυμπιακός 2-2 |2001

Κανονικά δεν θα ήταν αυτή η πρεμιέρα. Το πρόγραμμα όριζε ότι ο πρώτος αγώνας θα ήταν εντός με την Μάντσεστερ (τότε μία Μάντσεστερ υπήρχε στα ευρωπαϊκά σαλόνια και δεν φορούσε γαλάζια). Μάλιστα την παραμονή του παιχνιδιού, το «Φως» είχε κλασικό εξώφυλλο με Τζιοβάνι και κεντρικό θέμα κάτι του στυλ «έκανε μία ώρα προπόνηση στις λόμπες για να τη φέρει στον Μπαρτέζ». Το πρόβλημα ήταν ότι η ημερομηνία εκείνου του πρωτοσέλιδου ήταν η 11η Σεπτεμβρίου 2001. Οι αγώνες της επόμενης μέρας αναβλήθηκαν και κάπως έτσι φτάσαμε στη Γαλικία. Η θρυλάρα κάνει το κλασικό εκτός έδρας παιχνίδι: τρώει γκολ από το πρώτο ημίχρονο και είναι ανύπαρκτη. Και όμως, ξαφνικά, με μια ντρίμπλα του Οφορίκουε και μια λιτή κάθετη του Καρεμπέ, βρίσκεται μπροστά στο σκορ με 1-2 μέσα σε τέσσερα λεπτά. Το καλύτερο είναι ότι μένει κάνα πεντάλεπτο για να λήξει ο αγώνας. Αρχίζεις να πιστεύεις ότι το διπλό είναι κοντά, ότι το πρώτο διπλό απέχει ελάχιστα. ‘Ντάξει πέντε λεπτά είναι, θα αντέξουμε, το διπλό έρχεται και εμείς θα φανούμε συνεπείς στο ραντεβού μας, στέλνουμε το δικό μας παιδί μας, τον Τάκη Λεμονή, να το υποδεχτεί. Συγκίνηση. Θες να τσοντάρεις κάνα πεντοχίλιαρο στον Τάκη να έχει κάνα φράγκο πάνω του να κινείται -όχι να μας πει και τσιγκούνηδες η Ιστορία. Στο μεταξύ, ο Τζόρτζεβιτς χάνει τετ-α-τετ για το 1-3, δεν γίνεται να μην κερδίσουμε, ένα λεπτό έμεινε, άντε να λήξει, άντε να λήξει να ακούσουμε το λαό στον Μπραουδάκη μετά και, κάπου εκεί, Μπερμούδεζ και Ελευθερόπουλος κοιτιούνται και ο Βαλερόν σκοράρει χωρίς καλά-καλά να έχει καταλάβει και ο ίδιος πώς. Την επομένη το «Φως» έβγαλε γραμμή: Ο Μπερμούδεζ είναι λίμπερο και δεν μπορεί να παίξει την ευθεία. Έφταιγε για το γκολ. Έτσι ήταν. Το ‘πε «Φως», πάει και τελείωσε.

4. Ολυμπιακός –Ατλέτικο Μαδρίτης 3-2 |2014

Μισή ενδεκάδα πουλιέται μέσα στον Αύγουστο και άλλη μισή έρχεται. Πολλοί αντιδρούν. Καλά, δεν αλώθηκε και καμία Βαστίλη, μην τρελαθούμε. Το πολύ-πολύ  να λογοφέρανε δυο διπλανά τραπέζια στη Φοντάνα. Από την άλλη, η διοίκηση χρησιμοποιεί ένα παμπάλαιο και αποτελεσματικό επιχείρημα για να δικαιολογηθεί: ήρθαν προτάσεις που δεν μπορούσαμε να αρνηθούμε. Η ομάδα γίνεται και με τη βούλα κάτι σαν προσωπική μονόπολη του Μαρινάκη, ένας Ιωνικός του Τσάμπιονς Λιγκ, με τη μόνη διαφορά ότι στη δική μας «καραβιά» ξένων ο Φερέιρα Κινγκ λέγεται Μποτία. Καθώς πλησιάζει το ματς, το ποτήρι φαίνεται μισοάδειο. Δεν προέκυπτε λογικά ότι το αποτέλεσμα του αγώνα θα ήταν κάτι άλλο εκτός από «διπλό». Στο 31΄ ο Αφελάι σημείωνε το 2-0. Το παιχνίδι ολοκληρώνεται 3-2, χωρίς να χρειαστούν τρομεροί ηρωισμοί. Ήμασταν καλύτεροι και κερδίσαμε. Μας έμεινε κληρονομιά αυτή η νίκη της μιας βραδιάς μαζί με δύο αυταπάτες. Η πρώτη ήταν ότι ο Αφελάι έχει όρεξη για μπάλα και η δεύτερη ότι ο Μήτρογλου μπορεί να φτάσει στα επίπεδα του 2012-2013. Μερικοί κρατούσαν για τον εαυτό τους και μια τρίτη: την πρόκριση στα νοκ αόυτ. Μέχρι τα Χριστούγεννα είχαμε απαλλαχθεί και από τις τρεις.

3. Ολυμπιακός- Ρεάλ 3-3 |1999

Η Αθήνα ήταν ακόμα μουδιασμένη από το σεισμό. Άγνωστο πόσες τηλεοράσεις στήθηκαν έξω από τα σπίτια, στα πεζοδρόμια και την άσφαλτο, μην τύχει και γίνει κανένα κούνημα την ώρα του ματς. Αλλά κι όσοι είχαν πάει γήπεδο ήταν λίγο μαγκωμένοι. Αν μάλιστα σε έβρισκε το ξαφνικό στο κάτω διάζωμα, Ρεστ Ιν Πις. Κατά τα άλλα, ήμασταν στα σύννεφα. Ο Σωκράτης είχε φέρει Τζιοβάνι και Ζάχοβιτς, είχαμε κάνει ντιλ με την Ίντερ για τον Γεωργάτο, ο Μπάγεβιτς έμπαινε στον τέταρτό του χρόνο και ήταν έτοιμος να μας εκτοξεύσει, ψιθυρίζαμε χωρίς αιδώ και επίγνωση τη λέξη «τελικός». Κοντολογίς, παρακαλάγαμε το Θεό να μας κόβει μέρες και να τις κάνει λίμιτ απ στις μετοχές της Ιντρακόμ. Το ματς με τη Ρεάλ το βλέπαμε σαν ντέρμπι πρωτιάς του ομίλου. Αυτό που δεν θέλαμε να δούμε ήταν το γεγονός ότι με Πουρσανίδη κόφτη και βασικά στόπερ κάπτεν-Κούλη και Γιώργο Ανατολάκη δεν τρώγαμε και σίδερα πίσω. Αυτό που όντως δεν μπορούσαμε να δούμε ήταν τη λιγοστή άμμο στην κλεψύδρα του Ντούσαν. Ο «θείος» σκεφτόταν ότι με τέτοιο ρόστερ στο γήπεδο και τέτοια ηγεμονία εκτός γηπέδου ο ρόλος του κανονικού προπονητή ήταν πολυτέλεια. Ο αγώνας επιβεβαίωσε όλα τα παραπάνω: η άμυνα ήταν «χωνί», η ατομική ποιότητα των παικτών ήταν αρκετή ώστε να βάλει σχετικά εύκολα τρία γκολ στην ανέτοιμη Ρεάλ και ο Ντούσαν, αν δεν συνέχιζε με τέτοιες άναρχες και ροκ εμφανίσεις, θα μας χαιρετούσε αργά ή γρήγορα. Η ιστορία έγραψε πως αυτό το Ολυμπιακός-Ρεάλ ήταν ένα από τα καλύτερα ευρωπαϊκά παιχνίδια της ομάδας. Έγραψε όμως και κάτι πιο σημαντικό. Σε εκείνη τη ζεστή και μουδιασμένη Αθήνα ο Ίκερ Κασίγιας κάθισε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό αγώνα κάτω από τα γκολπόστ της «βασίλισσας».

2. Ολυμπιακός- Ρόζενμποργκ 1-3 |2005

Δεν είμαστε στο 1997 να την πατήσουμε πάλι. Τότε κατεβαίναμε στα χαφ με Πασσαλή, τώρα με Τουρέ. Τώρα έχουμε Ριβάλντο, τότε τίποτα. Καμία Ρόζενμποργκ. Σημείωνε: τρεις βαθμοί μετά την πρώτη αγωνιστική. Η στάση αυτή διέθετε στέρεα ερείσματα. Ας πούμε, είχαμε γοητευτεί από τον Τροντ Σόλιντ. Από το σκανδιναβικό του στυλ, από το μπλοκάκι του, τις επαφές του, τη σιωπή του. Οι διδάκτορες στην Πασαρέλα είχαν αποφανθεί ότι η σιωπή του ανδρός είναι τεκμήριο προπονητικής σοφίας. Επιπλέον, αυτός ο ακαταμάχητος γόης είχε φάει μια ζωή στη Ρόζενμποργκ. Πώς να χάσεις; Τους ήξερε καλύτερα και από τον Ολυμπιακό. Ένας ακόμα λόγος αισιοδοξίας ήταν και ο Μπαμπαγκίντα, το μεγάλο ταλέντο που είχαμε αρπάξει κάτω από τη μύτη των μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων. Είδες τι παίχτη έφερε; Ξέρει την ευρωπαϊκή αγορά ο άνθρωπος, ξέρει να ψάχνει, θα μας πάει σε άλλο επίπεδο. Έτσι γνωμάτευε η πασαρέλα για το Σόλιντ, διαβάζοντας καθημερινά διθυραμβικά σεντόνια στην Sportday (τα οποία σεντόνια, λέει ο δημοσιογραφικός μύθος, συμφωνήθηκαν μια ζεστή νύχτα του Ιουλίου σε ένα ρούφ γκάρντεν που υψωνόταν αγέρωχα πάνω από τη λεωφόρο Συγγρού. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Το ταμπλό έγραψε 1-3. Πώς είπατε; Κι όμως! Ο κόσμος σάστισε. Η Ρόζενμποργκ δεν ήταν τόσο καλύτερη, αλλά ο Ολυμπιακός δεν ήξερε πού πατούσε και πού βρισκόταν. Οι παίκτες σάστισαν και μας προσέφεραν ένα από τα πιο ξεκαρδιστικά αυτογκόλ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο μόνος που δεν φαινόταν μπερδεμένος ήταν ο γόης. Στη συνέντευξη Τύπου είπε ότι πάμε για 15 βαθμούς στα επόμενα πέντε παιχνίδια και στη συνέχεια δήλωνε ότι η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Ένας σοφός που του άρεσαν οι Morcheeba.

1. Ολυμπιακός – Μπάγερν Λεβερκούζεν 6-2 |2002

Ήταν παράξενο καλοκαίρι. Μας έλειπαν πολλά. Μας έλειπε κάτι πιο καλό στον πάγκο. Ο Τάκης Λεμονής ναι μεν είχε πάρει ένα ακόμα πρωτάθλημα, αλλά είχε αρχίσει να μας ξινίζει, ειδικά για την Ευρώπη. Μας έλειπε μια τρανταχτή καλοκαιρινή μεταγραφή. Μας έλειπε το Καραϊσκάκη φυσικά, όμως μπροστά στη νέα προσωρινή έδρα, τη Ριζούπολη, μας έλειπε ακόμα και το ΟΑΚΑ. Τι ατμόσφαιρα να κάνεις στη Ριζούπολη, που μια ζωή πίσω από το ένα τέρμα είχε ένα γιαπί αντί για κερκίδα (μερικούς μήνες αργότερα μάθαμε τι «ατμόσφαιρα» μπορείς να κάνεις); Η παρηγοριά μας για όλα αυτά ήταν η «αναγέννηση» του Πάρη Άντζα στην προετοιμασία. Άπονη ζωή. Κι άπονη κληρωτίδα που μας έριξε πάνω στη φιναλίστ της προηγούμενης διοργάνωσης. Ο υψηλός πυρετός του Τζόλε, παραμονή του ματς, ήταν το κερασάκι στη τούρτα. Ο Τάκης εκείνη τη χρονιά ετοίμαζε σύστημα για Ευρώπη με μοναδικό επιθετικό τον Τζιοβάνι. Ήμασταν δυσκοίλιοι, όμως λέγαμε ότι την καλή επίθεση δεν την κάνουν οι πολλοί επιθετικοί, αλλά η σωστή επιθετική λειτουργία. Το οποίο δεν ακούγεται παράλογο, ωστόσο σε εκείνη την ομάδα δεν είχε την παραμικρή εφαρμογή. Ε, εκείνη τη νύχτα το χάψαμε. Το 0-1 είχε γίνει 3-1 στο ημίχρονο. Μέχρι εκεί παρακολουθήσαμε με προσήλωση. Στο δεύτερο ημίχρονο απλώς γελάγαμε. Τι να κάναμε δηλαδή; Δεν ξέραμε πώς να το διαχειριστούμε αυτό που βλέπαμε. Ο Τζόρτζεβιτς με 40 πυρετό έκανε χατ-τρικ. Εμείς, που μέχρι τότε δίναμε χαρά σε κάθε απίθανο χωριό, ρίχναμε έξι στη Λεβρκούζεν. Το έκτο γκολ δεν είχαμε κουράγιο να το πανηγυρίσουμε. Θέλαμε να βάλει ένα και ο Αλεξανδρής, να γίνουν εφτά. Πόσα γέλια εκείνη τη νύχτα. Τόσο σπάνια βραδιά, που είχαμε πετύχει κάτι ακόμα πιο ασύλληπτο και από την εξάρα. Το ντιλίβερι χτύπησε το κουδούνι πάνω ακριβώς στο ημίχρονο.

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Οι εφτά πιο επικές πρεμιέρες του θρύλου στο Τσάμπιονς Λιγκ at Οι πτησεις του Μπεργκαμπ.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: