Euro 2016: Power Rankings #2

10 Ιουνίου 2016 § Σχολιάστε

carls
Οι Πτήσεις πέταξαν πάνω από τις κατασκηνώσεις των ομάδων, παρακολούθησαν τα φιλικά τους, κρυφοκοίταξαν στα αποδυτήρια, τσέκαραν τα ρόστερ και έπειτα από μια διαδικασία αμέτρητων ημερών βρίσκονται στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσουν τους 24 μονομάχους με σειρά δυναμικότητας. Επίσης, η φωτογραφία ακριβώς από πάνω προέρχεται από το βίντεο της διαφήμισης της Carlsberg – υποθέτουμε γυρίστηκε πριν βγούνε οι Γάλλοι στους δρόμους.

Ακολουθεί το δεύτερο μέρος, με τις ομάδες που βρέθηκαν στις πρώτες θέσεις, από την 12η μέχρι την 1η.

12. Σουηδία
Οι Σουηδοί φέτος είναι λίγο σαν τα ΙΚΕΑ. Θα κάνουν τη δουλειά τους αλλά δεν είναι και φοβερής ποιότητας. Κάποια στιγμή το ξέρεις ότι θα χαλάσουν. Και τότε θα πάρετε στη θέση τους ένα κρεβάτι που δεν θα τρίζει, έναν καναπές που δεν θα του πετάγονται τα ελατήρια, ένα τραπέζι που δεν θα χαλαρώνουν τα πόδια του και τέλος πάντων καταλαβαίνετε, αν θέλετε να φτιάξετε την προίκα σας δεν θα αγοράσετε έπιπλα από τα ΙΚΕΑ. Ισως λίγα. Κάτι που δεν βρίσκεις αλλού, όπως τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, ή μερικές οικονομικές λύσεις που θα συμπληρώνουν τη διακόσμηση (όπως είναι ο Μπέργκ, ο Σεμπάστιαν Λάρσον ή ο Κάλστρομ-Σέλστρομ). Με άλλα λόγια, η Σουηδία μοιάζει να βρίσκεται σε αρκετά καλή κατάσταση, δεν είναι, όμως, τίποτα πολύ σπουδαίο. Εκτιμούμε ότι θα κάνουν μια τίμια προσπάθεια, ο Ζλάταν θα κάνει τα 2-3 απίθανα πράγματα που του αναλογούν και θα χαθούν όταν θα βρεθεί μπροστά τους ένα κρεβάτι που δεν θα τρίζει, ένας καναπές που μπλα μπλα μπλα.

ice

11. Ισλανδία
Δεν είναι απλώς η μικρότερη πληθυσμιακά χώρα που συμμετέχει στη διοργάνωση αλλά η μικρότερη πληθυσμιακά χώρα που συμμετέχει ποτέ σε Euro ή Μουντιάλ. Σχεδόν το 1/3 της Θεσσαλονίκης, 330.000 άνθρωποι, οι 23 εκ των οποίων απαρτίζουν μια πραγματικά καλή ομάδα, από τις πιο δυνατές της Ευρώπης – να θυμίσουμε ότι δεν προκρίθηκαν από κανένα παραθυράκι στα τελικά αλλά πέρασαν, καθαρά και τίμια, αφήνοντας έξω από τον όμιλό τους, για παράδειγμα, την Ολλανδία. Με την εικόνα που είχαν στα προκριματικά και την αύρα από το βόρειο σέλας και τους μύθους τους, θα άξιζαν μια θέση ακόμα ψηλότερα σε αυτή τη λίστα αλλά εντάξει, δεν μπορούμε να το πιστέψουμε ότι οι Ισλανδοί διατηρούν ακόμα τη φόρμα εκείνη. Θα ήταν παράλογο για μια ομάδα που είναι κυρίως μια παρέα από ρολίστες τύπου Φιμπόγκανσον, Σίγκουρσον, Χάλφρεσον και μερικών ακόμα -σον. Ο μόνος που τελειώνει σε –σεν είναι ο Γκούνγιονσεν, της Μπαρτσελόνα, της Τσέλσι και της ΑΕΚ, που στα 37 του ζει ένα όνειρο που δεν τολμούσε να κάνει. Ο όμιλος είναι εντελώς ανοιχτός για την πρόκριση και δεν θα μας κάνει καμιά απίστευτη εντύπωση αν οι διασταυρώσεις τα φέρουν έτσι και οι Ισλανδοί περάσουν και έναν ακόμα γύρο.

10. Αυστρία
Αν για κάποιον οποιονδήποτε λόγο λείπετε από τον κόσμο τα τελευταία οκτώ χρόνια και δεν έχετε δει ποδόσφαιρο από το Euro του 2008 που (συν)διοργανώθηκε από την Αυστρία, λογικά θα πιστεύετε ότι κάτι έχει γίνει λάθος όταν δηλώνουμε ότι η τότε οικοδέσποινα είναι αυτή τη στιγμή η δέκατη καλύτερη ομάδα της ηπείρου. Αυτά τα οκτώ χρόνια, όμως, οι αυστριακοί έχουν ανέβει περισσότερες από 90 θέσεις στο ράνκινγκ της FIFA, γεγονός που αν μη τι άλλο είναι ενδεικτικό ότι υπάρχει μια κάποια πρόοδος. Οι αυστριακοί έκαναν πάρτι στον όμιλό τους στα προκριματικά (9 νίκες, 1 ισοπαλία), εμφανίζοντας μια κάτι σαν μικτή μπουντεσλίγκας υπό τις οδηγίες του Μάρτσελ Κόλερ, τον προπονητή που κάποτε με τη Μπόχουμ έβγαλε πρώτο σκόρερ στη Γερμανία τον Φάνη Γκέκα. Το μεγάλο όνομα της ομάδας φυσικά είναι ο 23χρονος Νταβίντ Αλάμπα, ο νιγηριοφιλιππινεζοαυστριακός αριστερομπακχαφεξτρεμδεκάρι που είναι τα πάντα και κάνει τα πάντα, σε έναν ηγετικό ρόλο που σχεδόν απαιτούσε και στην Μπάγερν. Δεν τον χωράει το γήπεδο ώρες ώρες. Μπροστά υπάρχει και ο Αρναούτοβιτς ενώ πίσω συναντάμε και τον αρχηγό και πρωταθλητή Αγγλίας Κρίστιαν Φουκς. Κεφάτη και οργανωμένη ομάδα, γεμάτη αυτοπεποίθηση, μια υπολογίσιμη αντίπαλος ακόμα και για τους μεγάλους.

lewa

9. Πολωνία
Ήταν η ομάδα που στα προκριματικά πέτυχε τα περισσότερα γκολ από οποιαδήποτε άλλη, 33 παρακαλώ, τα 13 εκ των οποίων πέτυχε ο Λεβαντόφσκι που θα πατήσει στα γαλλικά γήπεδα με τον αέρα του καλύτερους σέντερ φορ της διοργάνωσης (ναι, προφανώς και είναι καλύτερος από τον Ζλάταν, αν αυτή είναι η απορία σας). Η παρουσία του είναι αρκετή ώστε η Πολωνία να μπορεί να βρίσκει χώρους, να παίζει κανονικό ποδόσφαιρο, να βγαίνει ωραία από τα άκρα και να κάνει τέλος πάντων ό,τι χρειάζεται μια ομάδα για να επιβιώσει, αρχικά, από την πρώτη φάση. Δεν θα της είναι δύσκολο. Το ερώτημα είναι αν οι Πολωνοί μπορούν να γίνουν πραγματικά απειλητικοί μετά. Όχι στο πρώτο νοκ άουτ που μπορεί να τύχει οτιδήποτε. Στο δεύτερο. Εκεί που θα τύχει κάτι δύσκολο. Πέραν του Λεβαντόφσκι δεν υπάρχει άλλος παίκτης τέτοιου ή περίπου τέτοιου επιπέδου, αλλά δεν είναι ότι μετά ακολουθεί το χάος. Υπάρχει και ο Μπλαζικόφσκι και ο Πίστσεκ (οι άλλοι δυο της παλιάς πολωνικής τριάδας της Ντόρτμουντ), ο Κριχόβιακ της Σεβίλλης, ο Γιακούμπ Βαρζίνιακ (…), ο Σέζνι στο τέρμα. Μια χαρά ομάδα.

8. Βέλγιο
Εκτός από το ότι ως γνωστόν δεν υπάρχει, το Βέλγιο είναι κλασική ομάδα για μάνατζερ, όχι για κανονικό ποδόσφαιρο. Είναι ομάδα για κάποιο σύμπαν που δηλαδή δεν υπάρχουν συναισθήματα. Μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο, όση μπάλα κι αν ξέρουν οι διάφοροι Αζάρ, το κάτι ανάμεσα σε βαριά κατάθλιψη και αναίτιο σνομπισμό στιλάκι τους δεν θα τους επιτρέπει να πάνε πουθενά. Το Βέλγιο είναι μια κακή ομάδα για τα δεδομένα του ποιοτικού της ρόστερ και αυτό είναι κάτι που συνήθως προσδίδει εκνευρισμό στους παίκτες και σε τουρνουά λίγων ημερών καταλήγεις να συζητάς στο αεροπλάνο τι πήγε στραβά. Ο Μαρκ Βίλμοτς πιθανόν να είναι ένας καλός ή ένας κακός προπονητής, δεν έχει μεγάλη σημασία, ο ρόλος του είναι να μοιράσει μερικά χαστούκια μήπως και ξυπνήσει κανείς και δούμε πραγματικά τις δυνατότητες αυτής της πολυδιαφημισμένης ομάδας. Δεν είναι καθόλου παράλογος ο μικρός χαμός που έχει δημιουργηθεί και πάλι γύρω από την ομάδα, αν δούμε κάθε γραμμή της θα καταλάβουμε ότι πρόκειται για μια από τις 4-5 πιο γεμάτες αποστολές του τουρνουά. Εχουν έναν σούπερ τερματοφύλακα (Κουρτουά), κάποιους σχετικά αξιόλογους αμυντικούς (Αντερβέιντεν, Βερτχόφεν κτλπ), στα χαφ γίνεται ο κακός χαμός (Ντεμπελέ, Βίτσελ, Ναϊγκολάν, Φελαϊνί, Ντεμπρούινε, Αζάρ, Καράσκο) και μπροστά το ίδιο (Λουκάκου, Οριγί, Μπεντέκε). Δεν έχουν αδυναμίες. Να δούμε αν έχουν δυνατότητες.

Italy Unveils New Home Kit

7. Ιταλία
Κι εγώ να κατέβαινα να παίξω, πολύ πιο κάτω στη λίστα δεν θα την βρίσκαμε την Ιταλία. Είναι αυτό το μεταφυσικό πράγμα. Το ξέρεις ότι έτσι ή αλλιώς οι Ιταλοί κάτι θα κάνουν. Παρά το γεγονός ότι φέτος μόνο εγώ δεν παίζω στην ομάδα. Ίσως επειδή δεν έχω ιταλικό διαβατήριο, δεν βρίσκω άλλο λόγο. Τεράστια έλλειψη ταλέντου στο ρόστερ, ειδικά από τη μέση και μπροστά. Ο Καντρέβα; Ο Τζακιερίνι; Ο Μάρκο Παρόλο; Δηλαδή ποιοι είστε κύριοι; Σέντερ φορ ο Σιμόνε Ζάζα και ο Γκρατσιάνο Πελέ; Ας πήγαινε ο Ινζάγκι, στα 45 του πόσο είναι, μια χαρά θα τα πήγαινε. Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιες σταθερές αξίες (Μπουφόν, Κιελίνι, Μπονούτσι, Ντε Ρόσι, Μότα) που μπορεί να είναι μιας κάποιας ηλικίας αλλά τέλος πάντων διατηρούν στην ομάδα το κλίμα φρατέλι ντ’ ιτάλια και υποθέτουμε ότι κάτι θα σκαρφιστεί ο Κόντε ώστε να μετατρέψει αυτό το μετριότατο σύνολο σε μια ομάδα που κανείς δεν θα θέλει να βρει μπροστά του στα νοκ άουτ. Η Ιταλία θα δυσκολευτεί να κερδίσει ακόμα και τα ευκολότερα παιχνίδια της αλλά υπάρχει αυτό το μεταφυσικό πράγμα και θα δυσκολευτεί να χάσει ακόμα και τα δυσκολότερα παιχνίδια της. Να παίζεις μια πρόκριση και να βλέπεις απέναντί σου τα γουρλωμένα μάτια του Μπουφόν. Καλύτερα όχι.

6. Πορτογαλία
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές ο Κριστιάνο Ρονάλντο μόλις ενσωματώθηκε στην ομάδα, έχοντας κάνει τα μπανάκια του περιπλανώμενος στις θάλασσες του κόσμου με το πολυτελές του γιοτ, απολαμβάνοτας λίγη παραπάνω άδεια καθώς έπαιξε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Λες και κουράστηκε. Σερνόταν για 120 λεπτά και έριξε το τελευταίο πέναλτι. Άντε μην αρχίσω. Τέλος πάντων, το γεγονός ότι έβαλε κάτι γκολ στο φιλικό με την Εσθονία δεν σημαίνει τίποτα. Με άλλα λόγια, δεν έχουμε ιδέα σε τι κατάσταση θα εμφανιστεί ο κύριος, αν θα έχει χανγκόβερ απ’ τις καϊπιρίνιες ή αν θα έχει όρεξη να παίξει, οπότε δεν ξέρουμε και αν η Πορτογαλία θα πάει για μεγάλα πράγματα ή αν θα αφεθεί στα μαγικά του Σάντος: όλα τα ματς πάνε για under, με το μενού να περιλαμβάνει μπόλικο ξύλο και αγριάδα γιατί οι Πορτογάλοι γενικώς δεν λυπούνται (Πέπε). Τέλος πάντων, ακόμα και με κεφάτο τον Κριστιάνο η Πορτογαλία δεν πρόκειται να τρομάξει κανέναν, το ρόστερ της κατά τ’ άλλα είναι αρκετά άδειο, ωστόσο εκτιμούμε ότι για να την περάσει κάποιος στα νοκ άουτ θα πρέπει να φτύσει αίμα. Και καμιά φορά αυτές οι ομάδες με τις οποίες κανείς δεν θέλει να μπλέκει γίνονται ξαφνικά ασταμάτητες.

modric

5. Κροατία
Μετά τη μυθική ομάδα του ’98, αυτή είναι η καλύτερη Κροατία που έχει εμφανιστεί. Συνδυάζουν τη δυτική συνέπεια με τον βαλκανικό γονίδιο και τον αέρα μιας αλλοτινής κεντροευρωπαϊκής αρχοντιάς με ένα ταλέντο δικής τους πατέντας, κόπιραϊτ του Μπόμπαν, του Σούκερ και του Προσινέτσκι. Κύριοι χωρίς κοστούμια. Όλα κινούνται γύρω από τον σπουδαίο (ας το παραδεχτούμε επιτέλους) Λούκα Μόντριτς και αυτά τα όλα είναι ο Ράκιτιτς, ο Κόβασιτς, ο Μάτζουκιτς, ο Σρνα, ο Πέρισιτς. Ο όμιλός τους είναι λίγο παλούκι (Ισπανία, Τσεχία, Τουρκία) αλλά δεν θα έχουν πρόβλημα, ίσα ίσα θα μπουν στην πρίζα από νωρίς και θα νιώσουν τον παλμό της προσδοκίας τους. Για να γίνει σαφές το ποιες είναι οι δυνατότητες της Κροατίας, δεν πιστεύουμε ότι θα είναι κανείς χαρούμενος με έναν τιμητικό αποκλεισμό στους 8. Όχι. Οι Κροάτες θα παίξουν για κάτι περισσότερο.

4. Αγγλία
Η μια θεωρία λέει ότι η Αγγλία δεν θα κερδίσει ποτέ κανένα μεγάλο τουρνουά και θα κολυμπάει μια ζωή στη γραφικότητα της αισιοδοξίας της. Δεκτό. Ίσως το πιο πιθανό. Η άλλη θεωρία λέει ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρει. Όπως οι «αιώνιοι λούζερ» Ισπανοί που μας έραψαν τα χείλια πριν μερικά χρόνια. Θα πείτε και με το δίκιο σας ότι οι Ισπανοί είχαν τον Τσάβι, τον Ινιέστα, τον Πουγιόλ κτλπ. Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν πρέπει να τους ξεγράψουμε τους Αγγλους, δεν είναι η καλύτερη ομάδα του τουρνουά αλλά ναι, είναι αλήθεια, είναι μια από τις καλύτερες. Από τη χρυσή γενιά που απέτυχε παταγωδώς τα προηγούμενα χρόνια προσφέροντάς μας άφθονες στιγμές γέλιου, έχει μείνει επί της ουσίας μόνο ο Ρούνεϊ, πλαισιωμένος με ένα σωρό πιτσιρίκια (η Αγγλία είναι η νεότερη ομάδα του τουρνουά): από τον έφηβο συμπαίκτη του Μάρκους Ράσφορντ και τον υπέροχο Χάρι Κέιν, μέχρι τον Ντελέ Άλι και τον Στέρλινγκ. Παρών, φυσικά, και ο 29χρονος Τζέιμι Βάρντι που κουβαλάει λίγη από την χρυσόσκονη της φετινής Λέστερ. Ο Χόντσον θα σκότωνε (αν το έχει πάρει χαμπάρι) για ένα κεντρικό χαφ απ’ το οποίο θα ξεκινούσε την ενδεκάδα του για να μην χρειάζεται να εμπιστεύεται σε αυτόν τον ρόλο τον Ερικ Ντάιερ ή ξέρω ‘γω τον Τζόρνταν Χέντερσον, οι οποίοι δεν είναι κακοί αλλά εντάξει κιόλας.

spain
3. Ισπανία

Παρά το επικό στραπάτσο στο Μουντιάλ και τις αναγγελίες του τέλους της εποχής του τίκι τάκα, η Ισπανία δεν μοιάζει να βρίσκεται πολύ μακριά από το ενδεχόμενο να κατακτήσει το τρίτο της συνεχόμενο Euro και να μας κάνει όλους να σκάσουμε. Γιατί αυτό θα κάνουμε. Μπορεί να μην είναι τόσο τίκι τάκα όσο ήταν αλλά είναι ακόμα αρκετά (τίκι τάκα). Άλλωστε το ποδόσφαιρο έχει λιγάκι αλλάξει αυτά τα χρόνια, η απόλυτη κατοχή μπάλας ως μόνη μέθοδος επιτυχίας θεωρείται κάπως παρωχημένη και την έχει διαδεχτεί αυτή η σχεδόν απόλυτη κατοχή μπάλας με διαφορετικού τύπου πρέσινγκ και κανονικούς επιθετικούς. Μιας και θυμήθηκα τους επιθετικούς. Μεγάλο φάουλ που ο Ντελ Μπόσκε δεν πήρε τον Νίκο Παππά Φερνάντο Τόρες. Εκτός από το ότι έκανε μια χαρά χρονιά (ή τέλος πάντων έδειξε ότι είναι ζωντανός), σε αυτά τα τουρνουά ένας παίκτης που ξέρει πώς γίνεται η δουλειά είναι σαφώς πιο χρήσιμος από τον Νολίτο ή τον Αντουρίθ, οι οποίοι είναι εντάξει αλλά δεν είναι ότι υπήρχε ο Σουάρες οπότε να πεις εντάξει, βγάλαμε διαβατήριο στον Ουρουγουανό, ποιος ασχολείται με τον Τόρες. Τον άλλον σέντερ φορ, τον Ντιέγκο Κόστα, καλώς τον έκοψε. Αυτή τη στιγμή δεν πρέπει να υπάρχει άλλος άνθρωπος στον πλανήτη με περισσότερα νεύρα. Συμπέρασμα: όσο υπάρχει ο Ινιέστα και ο Μπούσκετς και ο Πικέ και ο Ράμος και ο Κασίγιας και ο Φάμπρεγκας και ο Σίλβα, η Ισπανία θα είναι φαβορί σε οποιοδήποτε παιχνίδι. Αν διαπιστώσουμε ότι αυτό παύει να ισχύει, θα συμφωνήσουμε ότι όντως, ναι, τώρα ήρθε το τέλος μιας εποχής.

2. Γερμανία
Αν υποθέσουμε ότι ο Γκέτσε και ο Μίλερ δεν είναι ακριβώς σέντερ φορ, τότε ξέρετε με ποιον θα παραταχτεί στην επίθεσή της η Γερμανία; Με τον Μάριο Γκόμεζ! Ναι, το ξέρω ότι έχετε χάσει τα ίχνη του. Παίζει στην Μπεσίκτας δανεικός από την Φιορεντίνα. Εντάξει; Ισως αυτό αποδειχτεί προβληματικό όταν οι γύρω γύρω παίκτες της Μπάγερν ψάχνουν τον Λεβαντόφσκι. Στα εύκολα δεν θα υπάρχει θέμα. Ολοι θα μπορούν να σκοράρουν. Ο Κροος θα βάλει τουλάχιστον δυο γκολ απ’ τα τριάντα μέτρα, ο Μίλερ κάπου θα βρεθεί ινζαγκίζοντας με τον δικό του ξενέρωτο τρόπο, ακόμα και ο Σίρλε θα ξεφυτρώσει από κάποια γωνία για ένα διαγώνιο πλασέ. Η Γερμανία έχει παίκτες, φυσικά, ένα σωρό. Του υψηλότερου επιπέδου. Ο Λεβ πήρε μαζί του και μερικούς ακόμα για κάποιους δικούς του λόγους (Εκτορ, Τα, Βέιγκλ, Σανέ), σαν να προσπαθεί να πετύχει παράλληλα και μια ανανέωση, η οποία σε κάποιες θέσεις (ειδικά στα χαφ) είναι απαραίτητη. Ο Σβαϊνστάιγκερ δεν βλεπόταν φέτος, ο Οζίλ απαιτεί ειδική χρήση, ο Κεντίρα δεν είναι στα καλύτερά του. Γενικώς η Γερμανία δεν είναι στα καλύτερά της. Στα φιλικά είναι κάπως προβληματική, στα προκριματικά ήταν σαν να βαριότανε. Κάτι φταίει. Αλλά είναι τόσο καλή ομάδα που όλα αυτά μπορούν να διορθωθούν ως δια μαγείας. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει και ο Νόιερ.

amelie

1. Γαλλία
Για να λέμε όλη την αλήθεια, οι Γάλλοι τα περίμεναν τα πράγματα να έρθουν λίγο καλύτερα. Το Euro τους είναι στον αέρα λόγω τρομοκρατικών απειλών και απεργιακών κινητοποιήσεων, ο Πλατινί είναι οφ, ο Μπενζεμά πληρώνει τις βρομοδουλειές του, ήρθε κι ο τραυματισμός του Βαράν για να αφήσει ένα κενό στην άμυνα που θα πρέπει τώρα να το καλύψει ο Αντίλ Ραμί. Πήρε ποτέ ομάδα το Euro με βασικό στόπερ τον Ραμί; Όχι. (Αλλά πήρε με τον Μιχάλη Καψή). Η ουσία είναι ότι η Γαλλία έχει δυο τρεις χτυπητές αδυναμίες αλλά πιστεύουμε ότι ο Ντεσάμπ θα καταφέρει να τις κρύψει. Ίσως επειδή μπορεί να παρατάξει στα χαφ την καλύτερη τριάδα του τουρνουά, την απροσπέλαστη αλυσίδα των Καντέ, Ματουιντί και Πογκμπά. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο που η συνήθης πρακτική υπαγορεύει τρεις μέσους, δεν έχουν υπάρξει πολλές φορές που αυτοί οι τρεις κουμπώνουν τόσο καλά. Τώρα αν του ‘ρθει του Ντεσάμπ να ρίξει στη μάχη τον Καμπάιγ ή τον Σισοκό κακό του κεφαλιού του. Ο λαός απαιτεί Καντέ, Ματουντί, Πογκμπά. Όσο για την επίθεση, απόντος του Μπενζεμά, δηλαδή ενός κανονικού σέντερ φορ, η λύση ενδεχομένως να μην είναι να μπει στη θέση του ο Ζιρού αλλά να δούμε μια πολυμορφική τριάδα με Μαρσιάλ, Παγιέ ή Κομάν και Γκριεζμάν, τον μικρό Νικόλα του γαλλικού ποδοσφαίρου που φέτος εξελίχθηκε σε ποδοσφαιριστή από το πάνω πάνω ράφι. Σε ένα Euro που κανείς απ’ τους μεγάλους δεν είναι στα πολύ καλά του, το ρόστερ της Γαλλίας σε συνδυασμό με τον κόσμο στην κερκίδα (και όσα αυτό συνεπάγεται) αρκεί ακόμα και για την πρώτη θέση. Τουλάχιστον πριν αρχίσει η γιορτή, που τα λέμε όλα αυτά για να περάσει η ώρα. Αλέ λε μπλε, λοιπόν.

____________________

To πρώτο μέρος.

Γενικώς δεν ντρεπόμαστε να πέφτουμε έξω σε όσα γράφουμε, τίμη μας και στο Μουντιάλ, τιμή μας και στο Κόπα Αμέρικα.

Advertisements

Tagged: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Euro 2016: Power Rankings #2 at Οι πτησεις του Μπεργκαμπ.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: